Dokunaklı hatta trajik bir varlık: Turist
Dopamine Chamber albümü kendimizi sürekli daha iyi hissetmeye çalışırken neleri hissetmekten vazgeçtiğimizi soruyor.
İlişkileri tüketerek bitiririz: arzuyu, arzusuz görevleri, atılması zorunlu adımları tüketerek.
Tribünlerde bir araya insanların birbirine neleri hatırlatabileceğini sanki fazla azımsıyoruz.
Meydanları dolduran kalabalıkların aynı sloganda buluşması bizi beklemediğimiz kadar sarsıyor.